آنچه از قتل دانش‌پیشه‌های هسته‌ای به دست می‌اید

کار دانشپیشه با مهندسان فرق دارد. دانشپیشه دانشی را خلق می کند و مهندسان آن را به ورطه‌ی حقیقت می‌رسانند. گسترش سانتریفوژها یک کار مهندسی است که ایران گویا توانایی‌ها در مورد آن به دست آورده است. توانایی مهندسی را هم به دست آورده است. ما قتل و کشته شدن کسی را در مورد این توانایی در ایران نمی‌بینیم.

مصطفی احمدی روشن که در روز یازده ژانویه به قتل رسید و فرزندش علیرضا

افرادی در ایران کشته می‌شوند که در حین گسترش دانش نوین و فن‌آوریهای نزدیک هستند. کسی یا افرادی که این کار را می‌کنند از تمام عرف معمول جهانی گذشته‌اند. تا کنون به دست آوردن دانش برای هیچ جا بد نبوده است. دانشمندان کشته نمی‌شدند. بلکه اگر حکومتی یا دولتی می‌خواست دانشی را به محدوده‌ی مهندسی وارد کند مهندسان مورد حمله قرار می‌گرفتند.

آخرین فردی که کشته شده است روی غشاهای پلیمری کار می‌کرده است. این به این معنی است که گروههایی در ایران برای جداسازی‌ی ایزوتوپها از غشاهای پلیمری پژوهش می‌کردند. هر چند ایزوتوپها اندازه‌ی یکسانی دارند اما جرم آنها با هم یکسان نیست. اگر یونهای ایزوتوپهای مختلف را در تونلهای چند ده تا صد نانومتری با شکلی خاص قرار دهیم و میدان الکتریکی هم بر آنها اعمال کنیم سرعت پخش ایزوتوپهای مختلف به دو سوی غشای یکسان نیست. به شکل زیر نگاه کنید

این شکل بالا یکی از جدیدترین گزارشهای فیزیک هست که چنین تونل چند ده نانومتری می‌تواند ذرات با سایزهای مختلف را از هم جدا کند. چنین تونلی می‌تواند ایزوتوپها را هم از هم جدا کند. یعنی یک غشای ساده بدون داشتن هیچ بخش مکانیکی متحرک به سادگی می‌تواند ایزوتوپهای متخلف را از هم جدا کند. ایران بخشی یا گروهی داشته است که به صورت فعال روی این موضوع کار می‌کرده است و این گروه پژوهشی مورد حمله تروریستی قرار گرفته است. این دانشی است که برای جدا سازی‌ی دانه‌های عدس تا استخراج نفت و کلی جاهای دیگر از آن استفاده می‌شود. حمله‌ی تروریستی به گروههای پژوهشی به شدت باید محکوم گردد.  لازم به ذکر است که البته دانشمندان نیز باید عرف بین‌المللی  دانش را قبول کنند و به سمت ساخت سلاحهای کشتار جمعی از هر نوعی برای هیچ جایی قدم برندارند.